De christelijke reactie is vaak: al dat lijden is een straf voor onze zonden. Gevolg: als je iets vreselijks overkomt, denk je automatisch: ‘wat heb ik verkeerd gedaan? Waar heb ik dit aan verdiend?’ Je vindt dat idee ook terug in de bijbel. ‘Wie heeft er gezondigd meester, hij of zijn ouders’ vragen de leerlingen, als ze een zieke tegenkomen. ‘Geen van beiden’, zegt Jezus prompt. Daar heeft het blijkbaar niets mee te maken. Jezus ziet God als een liefhebbende vader, en welke vader zou zijn kinderen zo genadeloos afstraffen?

Trouwens, de meeste mensen zondigen verbazend weinig. Zeker niet genoeg om zulke strenge straffen te verdienen. Maar als het geen straf is, wat dan wel? Niemand heeft daar ooit een bevredigend antwoord op gevonden. ‘Ik weet het niet’, zeg ik dus, ‘maar ik weet wel dat u met uw verdriet bij God terecht kan.’ En dan bidden we samen, om troost en kracht. Daarna zit hij iets rechter, en gaat vertellen over zijn zoon. Een prachtige vent. Iedereen hield van hem. En die liefde, dat is het mooie, die blijft altijd.