Met een boemeltreintje van Eindhoven naar Keulen. Vervolgens met een hogesnelheidstrein naar München. Vandaar met een Intercity naar Salzburg waarna ik met een bus richting St. Gilgen ga. Het is een welvarende streek. St. Gilgen is het Domburg van Salzburg en het meer is een parel van stilte en schoonheid.  Het klooster van Benedictijnen ligt helaas niet aan de Wolfgangsee. Het ligt in een dal erachter en bestaat uit een klein vriendelijk hoofdgebouw dat zuiders aan doet met gekleurde zandsteen en rode dakpannen en een heuse kloostergang om te brevieren en diverse bijgebouwen in de vorm van losstaande huizen.

Broeder Raphaël, de broeder van de poort haalt me van de bus met een oude auto en praat onderweg honderduit. Ik ervaar hier de Oostenrijkse gemoedelijkheid en gastvrijheid. Ik logeer in een Gasthaus een kilometer verderop. Het is immers een mannenklooster met een klein gastenverblijf. De gemeenschap van monniken bestaat uit 8 broeders. Broeder Johannes, de abt is ooit vanuit een bestaand Benedictijnerklooster dit kloostertje begonnen. Zij zijn in korte witte jacken gekleed en zijn opvallend jong van leeftijd. Het koorgebed wordt eigentijds opgeluisterd door een echt djembé. Het is boeiend om te ervaren hoeveel verschillende gezichten het diverse monnikenleven heeft. Hier experimenteren ze met “mönch auf Zeit”, het tijdelijk monnikenleven.

De kerk zit ’s zondags stampvol met mensen. Waarschijnlijk is mijn bezoek eenvoudigweg te kort want ik vermoed dat er hier een rijk leven schuil gaat. Blijkbaar slagen deze monniken er in om de aloude monastieke waarden en rituelen te vertalen naar een taal en vorm die verstaanbaar is voor deze tijd. Het is voor mij een verrijkende ervaring en boordevol ideeën en inspiratie kom ik terug.

“Mönch auf Zeit” het klinkt sympathiek. Voor mij blijft de vraag hoe deze mensen na een dergelijke ervaring weer in de maatschappij kunnen integreren. Het kloosterleven staat namelijk zo haaks op het leven in de wereld. De praktijk zal het uitwijzen en waarschijnlijk zal de economische crisis weer een opleving van een meer duurzaam monnikenleven geven. Een vernieuwing van het geestelijke leven is altijd van de kloosters uit gegaan, waarschijnlijk zal het deze keer in de geschiedens ook zo gaan. De mensen lopen de Kerk uit en vluchten de kloosters in.